Leave a comment

فعالیت سم زدایی و ضد سرطانی جلبک قرمز

فعالیت سیتوتوکسیک
هالمون 184 یک مونوترین پلی هالوژنی است که از جلبک قرمز Portieria hornemanii جدا شده است و توسط موسسه ملی سرطان (NBL) به عنوان یک عامل جدید ضد سرطان در محیط آزمایشگاهی شناسایی شده است. کمیته تصمیم گیری NCI،هالمون را به عنوان یک داروی دفاعی در توسعه¬ی 18 کاربرد مهم زیست شناختی دریایی انتخاب کرد (Fuller et al., 1992, 1994). ده مونوترین هالوژنز 185-194، مربوط به هالمون 184 ترکیب جدید ضد تومور یا آنالوگ کاربوسیلکلیک (Fuller et al., 1992) از مجموعه¬ی جلبک¬های جمع آوری شده از مناطق مختلف جغرافیایی جداسازی شدند. این ترکیبات در مقایسه با ترکیبات 184 و 190 در پانل غربالگری سلول سرطانی انسان در انستیتوی ملی سرطان ایالات متحده ارزیابی شد. نتایج وجود ارتباطات ساختاری و مربوط به فعالیت را نشان دادند که در ادامه به شرح آن¬ها پرداخته می¬شود. ترکیبات 184-187 سمیت مشابهی با مورد 184یی که ابتدا گزارش شده بود را داشتند (Fuller et al., 1992). این نتایج نشان می¬دهند که هالوژن در C7 برای فعالیت ضروری نیست. در مقابل، ترکیب 191 سمیت نسبتا ضعیفی داشت و فعالیت مفرط دیفرانسیل همبستگی معنی داری با 184 نشان نداد که نشان می¬دهد هالوژن در C6 برای فعالیت مشخص 184-187 الزامی است. هالوژن در C2 برای فعالیت هالومون مورد نیاز بود. ترکیبات کربوکسیلیک مانند 188 و 195 به میزان قابل توجهی کم¬تر از 204-207 بودند. ترکیب 189 نسبت به کل هالومون قابل مقایسه بود. با این حال، نتایج، دیفرانسیل کمی از خطوط سلولی وجود داشت و در نتیجه هیچ رابطه¬ی معنی¬داری با ویژگی¬های 184 وجود نداشت.
محتوای مونوترپن هالوژنتیک از شش نمونه جلبک قرمز دریایی گرمسیری Plocamium hamatum 196-206 که از مناطق جنوبی، مرکزی و شمالی منطقه گرین بریر ریف استرالیا جمع آوری شده بودند ، مورد بررسی قرار گرفت. فعالیت¬های بیولوژیکی ترکیبات 197-203 و 206 مورد بررسی قرار گرفت و نشان داد که ترکیبات 199 و 201 دارای فعالیت سیتوتوکسیک متوسط هستند (Koing, Wright and Linden, 1999).
ابداع لورین اینترلین (LOEL) 207، که از لورنسیا اوکاموری جدا شده است، به عنوان یک ابداع برای پیشگیری و مهار ملانوم در نظر گرفته شد (Moon- Moo, Sang-Hoon and Se-Kwon, 2009). LOEL می تواند به طور موثر رشد سلول¬های ملانوم را مهار کند. با القای آپوپتوزیس در آن بدون اثرات نامطلوب مانند داروهای مصنوعی. بنابراین، LOEL در 10 میکروگرم در میلی لیتر درمان می شود و رشد سلول¬های ملانوم تا 50 درصد مهار می¬شود. اضافه کردن 1 میکروگرم در میلی لیتر LOEL مهار 30 درصد سلول¬های ملانوم را در حضور سرم جنین گاو (FBS) موجب می¬شود (Moon-Moo, Sang-Hoon and Se-Kwon, 2009).
2-استیل-15-برومو، 17-دی هیدروکسی 3-پالمیتویل- نئوپارگوئرا -4 (19)، 9 (11)-دین 208، یک اسکلت سنتوروگرافی جدید از جلبک قرمز Laurencia busty از اوکیناوا جدا شده است که دارای فعالیت سیتوتوکسیک هستند (Cortes et al., 1990).
دو عصاره¬ی سیکلی جدید شامل اسکولن اسکلت کربنی، تئوریلن 209 و تئوریلین 209 و تیرسیفریل 23- استات 210، از جلبک قرمز Laurencia obtuse جدا شده¬اند (Suzuki et al., 1985) و تیسیفریل 23-استات 210 (برومو اتر) خاصیت سیتوتوکسیکی زیادی (EDso of 0.3 μg/ml) در برابر P388 در محیط کشت سلولی نشان داد.
پنج نوع تریپتن سیتوتوکسیک جدید: تری تریپنوئیدز28- دی هیدروتیرسیفیریل (15، 28- دی دهیدرو- 15- دئوکسیتیرسیفریل) دی استات 211، 15-انهیدروتیرسیفریل دی استات (15، 16-دیدهیدرو-15-دئوکسی-تیرسیفریل) دی استات 212، ماگیرئول-A 213، ماگیرئولB214 و ماگیرئول C215 از جلبک قرمز ژاپنی (Laurencia obtuse) جدا شدند (Suzuki et al., 1987).
چندین مونوترپن دایره¬ای 217-225 از جلبک قرمز ژاپنی Desmia hornemanni جدا شده¬اند و برخی از اصلاحات شیمیایی بر روی این ترکیبات برای یافتن فعال¬ترین ترکیب سیتوتوکسیک انجام شده است (Higa, 1985). ترکیب 216 فعالیت نسبتا بالایی بر علیه P388 در مقایسه با A549کارسینوم ریه و آدنوکاردینوم کولون انسان HCT-8 از خود نشان می¬دهد.
جلبک قرمز Laurencia yonaguniensi که مربوط به منقطه¬ی اوکینوا بود به عنوان مبنع نئویریتترائول 226 شناخته شد و دیترپن¬های برومه شده برپایه¬ی درصد اسکلت نئوایریآنی هستند، که اینها برای میگو سیر سمی بوده و هم¬چنین بر روی باکتری-های دریایی و E. coli نیز سمی می¬باشند (Takahashi et al., 2002).
فوروپلوکامیروئید C227، پرفوروپلوکامیوئید 228، پرین 229 و سیکلوهگزان 230 تتراکلرینات شده جدا شده از جلبک قرمز Plocumium carttilagineum (Argandona et al., 2002)، خواص سیتوتکسیتی انتخابی بر روی سلول¬های تومور با پرین نشان دادند و این اثر یک اثر خاص و غیرقابل برگشت بر روی سلول¬های SW480 بود (de Ines et al., 2004).
پنج نوع پلیبروموندول 231-235 حاوی گوگرد از جلبک قرمز Laurenda brongniartii جداسازی شدند. نمونه¬ها 234 و 234 در برابر سلول¬های P388 از خود فعالیت نشان دادند و مورد 234 نیز بر علیه سلول¬های HT-29 cells از خود فعالیت نشان داد (ElGamal,Wang and Duh, 2005). کوپارین 20 سنکویتپنهای 238-236، جدا شده از جلبک قرمز L. microcladia در برابر سلول¬های سرطانی NSCLC-N6 و A549 سمی است (Kladia et al., 2005).
پروکارالیدز B 239 و C 240 جدا شده از گونه-ی Plocamium (Steierle, Wing and Sims, 1979; Higgs, Vanderah and Faulkner, 1977) و Aplysia californica فعالیت متوسطی را در برابر سلول سرطانی مری WHCOI نشان می¬دهند (Knott et al., 2005).
جلبک قرمز Callophycus serratus منبع سه ترکیب دیترپن- بنزوآت دارای خاصیت ضد باکتریایی و ضد قارچی است. این سه ترکیب عبارتند از: بروموفیکولید A 241 و B 242، و یک ترکیب غیر هالوژنه ی 243. بروموفیکولید A 241 در برابر چندین سلول تومور دارای خاصیت سیتوتوکسیک همراه با القاء آپوپتوز بوده است (Kubanek et al., 2005).
آلکالوئیدهای 2، 7- نفتیریدین لوپوکلادین A 244 و B 245 از جلبک قرمز Lophocladia sp. جداسازی شدند. لوپوکلادین A یک وابستگی به گیرنده¬های N-متیل-D آسپارات (NMDA) از خود نشان داد و هم¬چنین یک آنتاگونیست در برابر گیرنده δ-اپیوئید بود. در حالی که لوپوکلادین B 245 در برابر تومور NCI-H460 ریه انسان و سلول¬های سرطانی MDA-MB-435 سینه فعال بود و نشان داده شد که اثر مهار کنندگی آن¬ها بر روی میکروتوبول¬ها است (Gross et al., 2006).
دو منوترپن هالوژنی 246-248 از جلبک قرمز Portiera hornemannii همراه با ترکیب هالومون شناسایی و جداسازی شدند (Fuller et al., 1992). هر دو هالمون 184 و 248 مهارکننده¬های موثر دی ان متیل ترانسفراز 1 بودند (Andrianasolo et al., 2006).
بروموفیکولید های C-I 249–255، ماکرولیدها دیترپن بنزوات است که از جلبک قرمز Callophycus serratus جداسازی شده است. این ترکیبات فعالیت کم¬تری نسبت به طیف وسیعی از سلول¬های تومودر دارند (Kubanek et al., 2006).
جلبک قرمز Laurencia obtuse منبع سسکوئیترپن 3، 7- دیهیدروکسیدیهیدرولارن 256، پرفورنول B 257 و 258 است در حالی¬که جلبک L. microcladia یک سسکوئیترپن 259 دی متریک است. ترکیبات 256-258 بر روی پنج سلول تومور انسان و تخمدان¬های هاستر چینی (CHO) آزمایش شدند. پروفورنوول B 257 دارای فعالیت شدیدی بود در حالیکه 255 و 258 سزاروپرتپن فعالیت ضعیفی داشتند. سسکویتپن 259 نسبت به سلولهای سرطانی ریه های NSCLC-N6 و A549 نسبتا سمی بود (Kladi et al.، 2006). جلبک قرمز Rhodomela confervoides منبع چهار بروموفنول 260-263 بود. آنها نسبت به سلولهای سلول سرطانی انسان نسبت به سمیت سلولی اندک داشتند (Ma et al.، 2006).
جلبک قرمز Gracilaria asiatica منبع 3 مشتقات سیکلوپروپیل بود که عبارتند از:گارسیلاریوسید 264 و سرامید گارسیلامید A 265 و B 266 بود که برای سلول های ملانوم A375-S2 نسبتا سمی بود (Sun و همکاران، 2006).
در جلبک قرمز Plocamium corallorhiza ، چهار منوترپن آلدهید 267-270 هالوژنه که در هوا تقریبا ناپایدار بودند شناسایی شد ، که 287 آن به طور قابل توجهی بر روی سلول مرجانی اثر سیتوتوکسیک داشتند (Mann et al.، 2007).
سه سسکوئیترپن، آپلیسین-9-ین 271، اپیاوپلیسینول 272 و دبوروپایپلیسینول 273 از جلبک قرمز Laurencia tristicha جدا شدند. دبوروپایپلیسینول 273 سیتوتوکسی انتخابی را در مقابل سلول HeLa نشان داد (Sun و همکاران، 2007).
دیترپن نوروژیولدیول B 274 و پریوزول B 275 جدا شده از جلبک قرمز Laurencia obtusa، سمیت سلولی در برابر سلول های تومور انسان MCF7، PC3، HeLa، A431 و K562 را به طور قابل توجهی افزایش دادند در حالیکه پرووئوزول C 276 سمیت سلولی در برابر سلول های HeLa و A431 نشان داد. Prevezol D 277 نسبت به تمام سلول های سلولی نسبتا فعال بود (IIopoulou و همکاران، 2003).
دو مشتق پلی اتر اسکالن جدید، تیروزنول A و B 279، 280 از جلبک Laurencia viridis با هم و همراه با دی هیدروتیریسیفول 278 که قبلا جدا شده بود، جدا شده اند (Norte et al.، 1997، Pec et al.، 2003). تمام این ترکیبات نشان داد که یک فعالیت قوی سیتوتوکسیک در برابر سلول های P388 سلول تریترپوئید دی هیدروتیریسیفرل 278 پلی اتر دریایی 278، که در اصل از جلبک قرمز Laurencia pinnatifida جدا شده بود، منجر به آپوپتوز در سلول های سرطان پستان وابسته به استروژن وابسته و مستقل می¬شود (Norte et al.، 1997، پک و همکاران، 2003).