Leave a comment

کاربرد فوکوئیدان های اصلاح شده

کاربرد فوکوئیدان های اصلاح شده
حضور گروه های آمینو (─NH2)، کربوکسیل (─COOH)، کربونیل (─ C═O) و سولفونیل (─SO3H) در کربوهیدرات هابه علت فعالیت آنتی اکسیدانیشان بسیار مهم است (Wang et al.، 2009a؛ Xue et al. ، 2001) با این حال، حتی اگر برخی از پلی ساکاریدها دارای برخی از یا تمام این گروه های عاملی باشند، اثرات آنتی اکسیدانی انواع فوکوئیدان اصلاح شده باز هم متفاوت خواهد بود. موقعیت یا تعداد این گروه ها در ساختار پلی ساکارید تعیین کننده کلیدی فعالیت ساختاری-فعالیت برای فعالیت آنتیاکسیدانی است. آنها پیشنهاد می کنند که حداقل یک گروه آمینو، کربوکسیل، کربونیل یا سولفونیل مورد نیاز است، اما خود کافی نیست که کربوهیدرات ها به عنوان آنتی اکسیدان ها عمل کنند (Ajisaka et al.، 2009). همانطور که پیشتر مورد بحث بود، پلی ساکارید ها با یک گروه سولفونیل در ساختار آنها، مانند فوکودین ها و سولفات کاندرویتین، فعالیت آنتی اکسیدانی بیشتری را نسبت به سایر پلی ساکاردها نشان داد. ما چندین مشتق شده فوکوئیدان را تهیه کرده ایم و فعالیت های آنتی اکسیدانی آن در مقایسه با آن ها مقایسه شده است. ما دریافتیم که fucoidan oversulfated قویترین فعالیت پراکندگی رادیکال سوپراکسید را نشان داد، با این حال، فوکودین بنزوئیدی قویترین فعالیت را بر روی حذف رادیکال DPPH و کاهش قدرت نشان داد. داده های موجود با استفاده از مدل های in vitro نشان داد که گروه های جایگزین فوکودین نقش مهمی در فعالیت آنتیاکسیدانی بازی کردند (وانگ و همکاران، 2009a).

موقعیت و یا تعداد این گروهها در ساختار پلی ساکارید یک کلید تعیین کننده برای ارتباط بین ساختار و میزان فعالیت به عنوان آنتی اکسیدان است این به این معنی است که حداقل یک گروه آمینو، کربوکسیلیک، کربونیل و یا سولفونیل مورد نیاز است اما به تنهایی کافی نیست برای کربوهیدراتهای که به عنوان آنتی اکسیدان عمل می کنند. همانطور که قبلا بحث شد پلی ساکارید هایی که دارای گروه سولفونیل در ساختار خود هستند مانند فوکوئیدان ها و کندرویتین سولفات، فعالیت های آنتی اکسیدانی بزرگتری را نسبت به دیگر پلی ساکارید ها از خود نشان میدهند. ما چندین نمونه استخراج شده رو در نظر گرفتیم و آن ها را از نظر فعالیت آنتی اکسیدانی در محیط آزمایشگاه مورد بررسی قرار دادیم ما فهمیدیم که فوکوئیدان سولفات شده اثر ضد رادیکال آزادی قوی‌تری دارند اگرچه فوکوئیدان بنزولیته شده، روی رادیکالهای DPPH سوپراکسید، فعالیت بیشتری از خود نشان دادند و قدرت آنها را کاهش دادند داده های موجود همراه با مدل های شبیه سازی شده در محیط آزمایشگاهی نشان داده اند که گروه های ضمیمه این ماده نقش مهمی را در فعالیت های آنتی اکسیدانی بر عهده دارند.
فعالیت حفاظتی فوکوئیدان بنزولیته استخراج شده برای کلیه، در برابر آدنینی که در CRF در موش‌ها القا شده بود مورد بررسی قرار گرفت. فوکوئیدان بنزولیته شده در دوز ۵۰ و ۱۵۰ میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن آماده شد. با استفاده از این نوع ماده، SUN افزایش یافته و سطح SCr به طور قابل توجهی کاهش یافت. هیستوپاتولوژی یا تغییرات بافتی در کلیه ها و شکاف ها به صورت قابل توجهی به وسیله این ترکیب شده کم شد و مناطقی که دارای شیب زیادی هستند نشان دهنده میزان بالای کاهش هستند. تغییراتی نیز در فعالیت ها و سطوح آنزیم ها (CAT, GSH-PX)، مواد غیر آنزیمی (GSH) و آنتی اکسیدان های سرم خون در بین سطوح بالای مالون دی آلدهید در CRF موش ها مشاهده شدند اگرچه با استفاده از فوکوئیدان، پراکسیده شدن لیپیدها و مکانیسم های دفاعی مربوط به آنتی اکسیدان ها نرمال شدند. این مطالعه یک مکانیسم جدید از نمونه های بنزیله را در سی آر اف موش ها نشان می دهد که اثر نمونه بنزیله شده در CRF، در ارتباط با فعالیت آنتی اکسیدانی آن ها بود؛ به عنوان نمونه این ماده ها می تواند فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی را افزایش دهند و سطح LOP را کاهش بدهند که باعث کم شدن علائم CRF خواهد شد.
فعالیت های نسبی فوکان های اورسولفات شده به ۱۱۰ تا ۱۱۹ درصد افزایش یافت و ۱۰۸ تا 140 درصد از مقدار واقعیِ محتوای سولفات نیز افزایش یافت. فعالیت ضد انعقادی با نسبت به APTT (173 واحد بر میلی گرم) فوکان سولفات شده بیشتر از آن مقدار آن. در هپارین (167 واحد بر میلی گرم) که به عنوان یک استاندارد در نظر گرفته می شود بود. فعالیت کوفاکتوری II ضد انعقادی فوکان های سولفاته به طور قابل توجهی با افزایش محتوای سولفات، افزایش یافت و به همین ترتیب با کاهش محتوای سولفاتی نیز فعالیت ضد انعقادی فوکان های سولفاته کاهش خواهد یافت. کیو و همکاران گزارش کردند که فعالیت ضد انعقادی پلاسمای سیترات شده خون انسانِ فوکوئیدان اور سولفات شده ۴ برابر فوکوئیدان طبیعی است. بعلاوه موقعیت گروههای سولفاتی در باقیمانده های ای شکری نیز در میزان این فعالیت نقش تعیین کننده ای دارند. تعیین شد که غلظت C-2 سولفات و C-2,3 دی سولفات فوکوئیدان ها با فعالیت ضد انعقاد خونی آنها در ارتباط است. دور و همکاران دریافتند که اثر ضد انعقادی فوکوئیدان ها بیشتر به زنجیره‌های فوکوز- سولفات مخصوصا واحدهای دی سولفات شده فوکوزیل بستگی دارد. سیلوا و همکاران گزارش کردند که 3- O- سولفات شدن در C-3 مربوط به واحدهای 4--l-فروکتوز-1→، مسئول فعالیت های آنتی ضد انعقادی در جلبک Padina gymnospora هستند. ما خصوصیات ضد انعقادی فوکوئیدان را در آزمایشگه و توسط اندازه گیری نسبی زمان ترومبوپلاستین (APTT)، زمان پروترومبین (PT) و زمان ترومبین (TT) محاسبه کردیم. طبق نتایج تمامی نمونه ها فعالیت ضد انعقادی در APTT و TT از خود نشان دادند اگرچه تنها مشتقات فوکوئیدان روی سنجش PT موثر بودند. در بین نمونه های تست شده، فوکوئیدان های آمینه شده که بیشترین فعالیت را داشتند بنابراین بیشترین میزان فعالیت های ضد انعقادی را نیز از خود نشان می دهند. مقالات دیگری نیز به بیشتر بودن فعالیت های ضد انعقادی در مشتقات آمینه شده نسبت به نمونه های طبیعی اشاره کرده‌اند.
توانایی‌ فوکوئیدان، نمونه های اور سولفاته شده و  دی سولفاته شده در کاهش چسبندگی سلول های سرطانی به لامینین به میزان سولفور سولفات آنها بستگی دارد. طبق نتایج آزمایش هایی که در گذشته انجام شده است فوکوئیدان های اور سولفاته شده دارای بیشترین قابلیت جلوگیری کننده از رشد سلول های سرطانی هستند دارای خاصیت بسیار بالایی در جلوگیری از چسبندگی سلول های سرطانی به لامینین هستند. بیشتر ساختار آور سولفات شده ها دارای گروه‌های سولفات روی موقعیت های C-3 و C-4 و ۳۰۴ واحدهای فوکوز هستند؛ از این رو حتی یک تغییر فضایی کوچک در بارهای منفی مولکولهای فوکوئیدان نیز می‌تواند تاثیر مهم و تعیین کننده ای در فعالیت‌های بیولوژیکی این ماده داشته باشد. در مقایسه با ترکیب طبیعی که از جلبک Cladosiphon okamuranus. جدا شده ،فوکوئیدان اور سولفات شده به طور قابل توجهی در مقابل تکثیر سلول‌های ۹۳۷ خاصیت جلوگیری کنندگی فراوانی دارد که این بسته به میزان دوزی مصرف شده از آن است. محتوای سولفات و همچنین موقعیت گروه‌های سولفات وبه طور حتم فاکتورهای اصلی در تعیین فعالیت های ضد تکثیری در سلول های القایی ۹۳۷ هستند این مطالعه به وسیله دیگر گروه‌ها نیز انجام گرفت آنها نیز دریافتند که فوکوئیدان های سولفات شده به دست آمده از جلبک Cladosiphon okamuranus فعالیت قویتری در متوقف کردن فعالیت میتوز نیک و کمو تاکتیک که فاکتورهای ۱۶۵ اندوتلیال رشد روی HUVECدارند که این که این عمل به وسیله جلوگیری از اتصال VEGF165 دریافت کننده های سطحی سلول های خودش انجام می شود. این نتایج نشان می دهند که فعالیت ضد سرطانی فوکوئیدان حداقل بستگی به پتانسیل آنتی ژن تیک دارد و افزایش تعداد گروههای سولفات در مولکول فوکوئیدان در رابطه نزدیکی با تاثیرگذاری آن به عنوان عامل بازدارنده رگ زایی و ضد سرطانی است. فوکوئیدان آمینه شده می تواند از چسبندگی سلولهای سرطانی به لامینین نیز جلوگیری کند.
همبستگی آور سولفاته شدن و سازگاری اندازه مولکولی آن هابرای فعالیت ضد سرطانی روی سلول های سرطانی معده انسان AGS به تازگی برای فوکوئیدان های جدا شده از جلبک خشک Undaria pinnatifada مورد بررسی قرار گرفت. نمونه های با وزن مولکولی کم (F5 30K و F> 30K) از طریق افزودن گروههای سولفات شیمیایی اصلاح شده و اثر غلظت بالای آن ها روی فعالیت ضد سرطان در محیط آزمایشگاهی مورد بررسی قرار گرفت. پس از افزودن گروه های سولفات، کاهش قابل توجهی از 35.5٪ به 56.8٪ در مقدار سولفاتِ بخش F5-30K مشاهده شد، در حالی که مقدار سولفات F> 30K به میزان کمتری (از 31.7٪ به 41.2 ٪) کاهش یافت. تفاوت های قابل توجهی در فعالیت ضد سرطانی بین فاکتورهای فرابنفش F5-30K و F> 30K وجود دارد که فعالیت آنها 68-37٪ -68.0٪ و 20.6٪ -35.8٪ است. این تغییرات در فعالیت ضد سرطانی مشتقات فوکوئید اور سولفاته شده ممکن است به علت تفاوت در محتوای سولفات آنها باشد. نتایج نشان می دهد که ترکیب مولکولی این مولکول ها به میزان سولفات در اسکلت فوکانی ارتباط دارد و سولفات ها زمانی که پلیمرهای فوکوئیدان در یک فرمول مولکولی آزاد قرار دارند، ترجیحا جایگزین می شوند (Cho et al.، 2011).

Leave a comment

فوکوئیدان های اصلاح شده و مواد بیولوژیکی نوآورانه

فوکوئیدان های اصلاح شده و مواد بیولوژیکی نوآورانه
Reys و همکاران فوکوئیدان را با واکنش متاکریلینگ (MFu) با استفاده از متاکریلیک اسید تغییر دادند و با استفاده از پرتوهای قابل مشاهده و تری اتانول آمین و ایزون-وای به عنوان عکسهای اولیه تغییر یافتند. علاوه بر این، از فوکوئیدان اصلاح شده در زیر نور مرئی و با استفاده از سطوح سوپر هیدروفوبیک عکس گرفته شده تا ذرات کروی با شکل های هندسی کنترل شده و دارای نفوذ سطحی بالا بدست آیند. هنگام استفاده از غلظت های بالاتر MA، قطر ذرات اندازه ای متوسط داشتند. عملکرد بیولوژیکی این ذرات به وسیله کشت آزمایشگاهی فیبروبلاست ها و سلول های پانکراس (به ترتیب L929 و 1.1B4) در تماس با ذرات MFu تا 7 روز بررسی شد. توانایی مواد توسعه یافته برای حمایت از چسبندگی و تکثیر سلول ها برای هر دو نوع سلول مورد بررسی قرار گرفت. این کار فوکوئیدان (فوکوئیدان اصلاح شده) را به عنوان یک بلوک ساختمانی با عملکرد بالا برای توسعه درمان های پیشرفته برای سرطان (هدف درمان) و یا بازسازی بافت ها و ارگان ها معرفی می کند.
Continue reading فوکوئیدان های اصلاح شده و مواد بیولوژیکی نوآورانه

Leave a comment

فوکوئیدان جلبک قهوه ای و جلبک های دریایی

مقدمه ای بر فوکوئیدان
فوکوئیدان یک پلی ساکارید اسیدی است که عمدتا از فوکوز، گالاکتوز و سولفات با مقادیر کمتری از مانوز ها، اسید اوریک، گلوکز، رامنوز، آرابینوز و زایلوز تشکیل شده است. فوکوئیدان به طور معمول از جلبک¬های دریایی قهوه ای مانند Ascopybillum nodosum، Fucus vesiculosus، Saccharina japonica، Sargassum thunbergii و غیره جدا شده است. گزارش شده که فوکوئیدان¬ها داراي فعالیت بیولوژیک بالقوه دارویی مانند فعالیت¬های آنتی اکسیدانی، ضد التهابی، ضد حساسیتی، ضد عفونی، ضد انعقادی،، ضد ویروسی و فعالیت ضد سرطانی است. علاوه بر این، شواهد ثابت کرده اند که تغییرات شیمیایی فوکوئیدان امکان ایجاد عوامل جدید در موارد استفاده پزشکی را فراهم می کند. در این مبحث، تغییرات شیمیایی مختلفی که بر روی این ماده استفاده می شود، با تاکید بر روش های متنوع برای انجام هر گونه اصلاح و نیز کاربرد های احتمالی برای تولید محصولات دیگر توصیف می شود. فوکوئیدان¬های اصلاح شده آنهایی هستند که از منابع طبیعی آنها استخراج شده و پس از آن با روش¬های شیمیایی، فیزیکی و یا آنزیمی اصلاح شده اند. اصلاح ساختار فوکوئیدان ممکن است برای تولید سازه های “طراحی شده” همراه با فعالیت های خاص بیولوژیکی مانند فعالیت های ضد انعقادی یا ضد ویروسی انجام شود.

Leave a comment

فعالیت نوروفیزیولوژیک جلبک قرمز

فعالیت نوروفیزیولوژیک
اسید آمینه (α-alkokaiinic acid 299 جدا شده از جلبک قرمز Digenea simplex اثرات نوروفیزیولوژیک قوی در پستانداران نشان داد (Biscoe et al., 1975; Ferkany andCoyle, 1983). 5- لودو-5″-دئوکسی-توبرسیدین 300 از جلبک قرمز Hypnea valendiae جداسازی شد که سبب آرام شدن عضلات و هیپوترمی شدید می شود و رفلکس های پلیسینپتیک و مونوسایانپتیک را مسدود می کند. این ترکیب یکی از جالب ترین متابولیت های گیاهی است که با استفاده از یک روش جداسازی تحت هدایت زیستی کشف شد (Kazlauskas et al.، 1983). بنابراین جلبک قرمز دارای فعالیت نوروفیزیولوژیک خوبی می باشد.

Leave a comment

فعالیت ضد التهابی جلبک قرمز

فعالیت ضد التهابی
بررسی شیمیایی جلبک قرمز دریایی Ceratodictyon spongiosum که حاوی اسفنج همزیست Sigmadocia symbiotica بوده و از اندونزی جمع آوری شده است، منجر به شناسایی دو ایزومر یک هیستوپاتید سیکلیس حاوی تیازول زیستی جدید شد: سیس، سیس-سراتوسپونگامید 291 و ترانس، ترانسکرراتوسپونگامید 292 (Tan et al., 2000).جداسازی این پپتید ها با تجزیه با روش زیست سنجی با استفاده از آزمون سمی میگو موز انجام شد. ترانسکراتوسپونگامید اثر مهار کنندگی برای بیان sPLA2 در یک مدل مبتنی بر سلول برای ضد التهاب (ED50 32 nM)، از خود نشان داد در حالی که سیس، سیس ایزومر، غیر فعال است. ترانس، ترانس- ترانسکراتوسپونگامید نیز نشان داده شده است که می تواند بیان sPAA2 انسان (فسفولیپاز A2 ترشح شده) را تا 90 درصد مهار کند. میزان فعالیت ضد التهابی ترکیبات 291 و 292 در غالب میزان مهار ترشح فسفولیپاز A2 توسط سلول های کارسینوم سلول های حنجره تحریک شده با 1L-1β اندازه گیری شد. ترانس، ترانس فرم یک مهار کننده قوی بیان sPLA2 با ED50 32 میکرومتر است. هر دو ترکيب فقط توان متوسطي را در سنجش سميت ميگوي آب شور نشان دادند. متابولیت های ضد التهابی بروموفنولیک به نام vidalols A 293 و B 294 از جلبک قرمز Vidalia obtusaloba جمع آوری شده از جزایر کارائیب، جدا شده است که از طریق مهار آنزیم فسفولیپاز عمل می کند (Wiemer، Idler and Fenical، 1991).
ترکیبات جدید به عنوان بخشی از تلاش سازمان یافته برای جداسازی عوامل طبیعی ضد التهاب جدید با تمرکز بر روی آنهایی که ممکن است از طریق مهار فسفولیپاز A2 عمل کنند ، کشف شدند. فعالیت آزادکننده رادیکال آزاد (R2)-2-( 2، 3، 6-تریبرومو-3، 5- دیهیدروکسی بنزیل)سیکلوهگزانون 295 از جلبک قرمز Symphyocladia latiussula جدا شده است که دارای فعالیت پراکنده رادیکال آزاد است. فعالیت آنتی اکسیدانی بیان و از نظر IC50 [μg / ml یا μM مورد نیاز برای مهار تشکیل رادیکال l، 1-دیفنیل-2-پیکریل هیدرازیل (DPPH)، تشکیل 50٪] محاسبه شد (Choi et al.، 2000).
سه بروموفنول 296-298 و گزارش های قبلی 1،2-بیس (3-برومو-4، 5- دیهیدروکسیفنیل اتان) (Kurata, Amiya and Nakano, 1976) از جلبک قرمز Polysiphonia urceolata جدا شده بودند. همه ترکیبات داروی قوی رادیکال¬¬های DPPH بودند (Li et al., 2007). پنج بروموفنول شناخته شده، بیس (2،3،6-تربرومرو-4،5-دی هیدروکسی فنیل) متان (وانگ و همکاران، 2005)، بیس (2،3،6-تری برومو-4، 5-دی هیدروکسی بنزیل) اتر (Kurata and Amiya, 1980)، 2، 3، 6- تریبرومو-4، 5- دیهیدروکسیبزیل متیل اتر (Kim et al., 2002) و 2،3،6- تربرومو-4،5-دی هیدروکسی متیل بنزن (Li et al., 2007) و 2،3،6- تربرومو-4،5-دی هیدروکسی بنزالدئید (Kurata و Amiya، 1980) هم جدا شده بودند و همچنین مهارکننده¬های رادیکال های آزاد نیز بودند (Duan، Li andWang، 2007).

Leave a comment

فعالیت ضد سرطانی جلبک قرمز

فعالیت ضد سرطانی
هندریامید C 307، یک آمید جدید بیس (اندول) و 3-اندولاکریل آمید 308 از جلبک قرمز Chondria atropurpurea جدا شد و فعالیت ضد سرطانی در برابر Nippostrongylus brasiliensis (Davyt et al.، 1998) نشان داد. دیترپن های برومینه شده ی سری های پارورنر و ایسوپارگورنن از جلبک قرمز جینا روبنس که حاوی ماده ی جدید دئوکسی پارگوئرول-7-استات 309 نیز هست، جداسازی شدند. تمام دیترپنهای جدا شده دارای فعالیت ضد سرطانی بودند (Awad، 2004).
جلبک قرمز Laurencia scoparia منبع بتا- بیسابولن سسکوئترپن 310 هالوژنه شده است (Awad، 2004؛ داویت و همکاران، 2006). که در محیط آزمایشگاهی، دارای فعالیت ضد چربی ضعیفی در برابر Nippostrongylus brasiliensis از خود نشان داد (Davyt et al., 2006).

Leave a comment

فعالیت ضد ویروسی جلبک قرمز

فعالیت ضد ویروسی
ترکیبات ضد ویروس جلبک قرمز سولکوئینووسیلدیاسیلکلایسرول، KM043 281، یک KM043 سولفولیپید جدید، که متعلق به گروه 6- سولفو- آلفا- D کوئینووپایرانوزیل- (l→3)-1-2 دیاسایلکلاسرول (SQDG) است، از جلبک دریایی Gigartina tenella جدا شده است (Ohata و همکاران، 1998). گاهی اوقات به عنوان یک مهار کننده قوی از DNA یوکاریوتی و نوع 1 تکرار پذیرنده معکوس HIV-1 است. این مهار وابسته به دوز است و مهار کامل (بیش از 90٪) DNA پلیمراز α (pol. α)، DNA پلیمراز β (pol.β) و HIV -ترانسکریپتاز معکوس نوع 1 (HIV-RT) در غلظت 5، 10 و 30 میکرومتر مشاهده شد.
ترکیبات ضد ویروس 2،3،6-تریرومو 4،5-دی هیدروکسی بنزیل متیل اتر (پارک و همکاران، 1999) جدا شده از جلبک قرمز Symphyocladia latiuscula در برابر نوع HSV-1 فعال، همچنین ASrHSV-I و TK-HSV-l فعال بود و به طور قابل توجهی جراحات را در موشهای آلوده بدون داشتن سمیت بر روی عامل بیماری، به تاخیر می انداخت (پارک و همکاران، 2005).
گونه های مهاجم Caulerpa racemosa منبع متفاوتی از سولفوینوواسیویلدیاسیل گلیسرول بودند که قبلا از یک گیاه زمینی (Amarquaye et al.، 1994) و از جلبک قهوه ای دریایی Ishige okamurai جدا شده بود (Tang et al., 2002b) که دارای فعالیت ضد ویروسی Selective علیه ویروس هرپس سیمپلکس 2 (HSV-2) است (وانگ و همکاران، 2007). ونوستاریول 282، تیرسیفرول 283 و تیرسیفرول 23- استات 284 از جلبک قرمز Laurencia venusta جدا شدند و همگی فعالیت ضد ویروسی قابل توجهی در برابر ویروس استوماتیت vesicular (VSV) و HSV-1 از خود نشان دادند (Sakemi et al.، 1986).
در طی بررسی گیاهان دریایی برای فعالیت های ضد ویروسی HIV، دو هیدروکینون سوزوئیت پپ جدید، پیلسونول A 285 و B 286 از عصاره ضد HIVRT فعال جلبک دریایی Peyssonnelia spp جدا شدند (Talpir و همکاران، 1994).

Leave a comment

فعالیت سم زدایی و ضد سرطانی جلبک قرمز

فعالیت سیتوتوکسیک
هالمون 184 یک مونوترین پلی هالوژنی است که از جلبک قرمز Portieria hornemanii جدا شده است و توسط موسسه ملی سرطان (NBL) به عنوان یک عامل جدید ضد سرطان در محیط آزمایشگاهی شناسایی شده است. کمیته تصمیم گیری NCI،هالمون را به عنوان یک داروی دفاعی در توسعه¬ی 18 کاربرد مهم زیست شناختی دریایی انتخاب کرد (Fuller et al., 1992, 1994). ده مونوترین هالوژنز 185-194، مربوط به هالمون 184 ترکیب جدید ضد تومور یا آنالوگ کاربوسیلکلیک (Fuller et al., 1992) از مجموعه¬ی جلبک¬های جمع آوری شده از مناطق مختلف جغرافیایی جداسازی شدند. این ترکیبات در مقایسه با ترکیبات 184 و 190 در پانل غربالگری سلول سرطانی انسان در انستیتوی ملی سرطان ایالات متحده ارزیابی شد. نتایج وجود ارتباطات ساختاری و مربوط به فعالیت را نشان دادند که در ادامه به شرح آن¬ها پرداخته می¬شود. ترکیبات 184-187 سمیت مشابهی با مورد 184یی که ابتدا گزارش شده بود را داشتند (Fuller et al., 1992). این نتایج نشان می¬دهند که هالوژن در C7 برای فعالیت ضروری نیست. در مقابل، ترکیب 191 سمیت نسبتا ضعیفی داشت و فعالیت مفرط دیفرانسیل همبستگی معنی داری با 184 نشان نداد که نشان می¬دهد هالوژن در C6 برای فعالیت مشخص 184-187 الزامی است. هالوژن در C2 برای فعالیت هالومون مورد نیاز بود. ترکیبات کربوکسیلیک مانند 188 و 195 به میزان قابل توجهی کم¬تر از 204-207 بودند. ترکیب 189 نسبت به کل هالومون قابل مقایسه بود. با این حال، نتایج، دیفرانسیل کمی از خطوط سلولی وجود داشت و در نتیجه هیچ رابطه¬ی معنی¬داری با ویژگی¬های 184 وجود نداشت.
محتوای مونوترپن هالوژنتیک از شش نمونه جلبک قرمز دریایی گرمسیری Plocamium hamatum 196-206 که از مناطق جنوبی، مرکزی و شمالی منطقه گرین بریر ریف استرالیا جمع آوری شده بودند ، مورد بررسی قرار گرفت. فعالیت¬های بیولوژیکی ترکیبات 197-203 و 206 مورد بررسی قرار گرفت و نشان داد که ترکیبات 199 و 201 دارای فعالیت سیتوتوکسیک متوسط هستند (Koing, Wright and Linden, 1999).
ابداع لورین اینترلین (LOEL) 207، که از لورنسیا اوکاموری جدا شده است، به عنوان یک ابداع برای پیشگیری و مهار ملانوم در نظر گرفته شد (Moon- Moo, Sang-Hoon and Se-Kwon, 2009). LOEL می تواند به طور موثر رشد سلول¬های ملانوم را مهار کند. با القای آپوپتوزیس در آن بدون اثرات نامطلوب مانند داروهای مصنوعی. بنابراین، LOEL در 10 میکروگرم در میلی لیتر درمان می شود و رشد سلول¬های ملانوم تا 50 درصد مهار می¬شود. اضافه کردن 1 میکروگرم در میلی لیتر LOEL مهار 30 درصد سلول¬های ملانوم را در حضور سرم جنین گاو (FBS) موجب می¬شود (Moon-Moo, Sang-Hoon and Se-Kwon, 2009).
2-استیل-15-برومو، 17-دی هیدروکسی 3-پالمیتویل- نئوپارگوئرا -4 (19)، 9 (11)-دین 208، یک اسکلت سنتوروگرافی جدید از جلبک قرمز Laurencia busty از اوکیناوا جدا شده است که دارای فعالیت سیتوتوکسیک هستند (Cortes et al., 1990).
دو عصاره¬ی سیکلی جدید شامل اسکولن اسکلت کربنی، تئوریلن 209 و تئوریلین 209 و تیرسیفریل 23- استات 210، از جلبک قرمز Laurencia obtuse جدا شده¬اند (Suzuki et al., 1985) و تیسیفریل 23-استات 210 (برومو اتر) خاصیت سیتوتوکسیکی زیادی (EDso of 0.3 μg/ml) در برابر P388 در محیط کشت سلولی نشان داد.
پنج نوع تریپتن سیتوتوکسیک جدید: تری تریپنوئیدز28- دی هیدروتیرسیفیریل (15، 28- دی دهیدرو- 15- دئوکسیتیرسیفریل) دی استات 211، 15-انهیدروتیرسیفریل دی استات (15، 16-دیدهیدرو-15-دئوکسی-تیرسیفریل) دی استات 212، ماگیرئول-A 213، ماگیرئولB214 و ماگیرئول C215 از جلبک قرمز ژاپنی (Laurencia obtuse) جدا شدند (Suzuki et al., 1987).
چندین مونوترپن دایره¬ای 217-225 از جلبک قرمز ژاپنی Desmia hornemanni جدا شده¬اند و برخی از اصلاحات شیمیایی بر روی این ترکیبات برای یافتن فعال¬ترین ترکیب سیتوتوکسیک انجام شده است (Higa, 1985). ترکیب 216 فعالیت نسبتا بالایی بر علیه P388 در مقایسه با A549کارسینوم ریه و آدنوکاردینوم کولون انسان HCT-8 از خود نشان می¬دهد.
جلبک قرمز Laurencia yonaguniensi که مربوط به منقطه¬ی اوکینوا بود به عنوان مبنع نئویریتترائول 226 شناخته شد و دیترپن¬های برومه شده برپایه¬ی درصد اسکلت نئوایریآنی هستند، که اینها برای میگو سیر سمی بوده و هم¬چنین بر روی باکتری-های دریایی و E. coli نیز سمی می¬باشند (Takahashi et al., 2002).
فوروپلوکامیروئید C227، پرفوروپلوکامیوئید 228، پرین 229 و سیکلوهگزان 230 تتراکلرینات شده جدا شده از جلبک قرمز Plocumium carttilagineum (Argandona et al., 2002)، خواص سیتوتکسیتی انتخابی بر روی سلول¬های تومور با پرین نشان دادند و این اثر یک اثر خاص و غیرقابل برگشت بر روی سلول¬های SW480 بود (de Ines et al., 2004).
پنج نوع پلیبروموندول 231-235 حاوی گوگرد از جلبک قرمز Laurenda brongniartii جداسازی شدند. نمونه¬ها 234 و 234 در برابر سلول¬های P388 از خود فعالیت نشان دادند و مورد 234 نیز بر علیه سلول¬های HT-29 cells از خود فعالیت نشان داد (ElGamal,Wang and Duh, 2005). کوپارین 20 سنکویتپنهای 238-236، جدا شده از جلبک قرمز L. microcladia در برابر سلول¬های سرطانی NSCLC-N6 و A549 سمی است (Kladia et al., 2005).
پروکارالیدز B 239 و C 240 جدا شده از گونه-ی Plocamium (Steierle, Wing and Sims, 1979; Higgs, Vanderah and Faulkner, 1977) و Aplysia californica فعالیت متوسطی را در برابر سلول سرطانی مری WHCOI نشان می¬دهند (Knott et al., 2005).
جلبک قرمز Callophycus serratus منبع سه ترکیب دیترپن- بنزوآت دارای خاصیت ضد باکتریایی و ضد قارچی است. این سه ترکیب عبارتند از: بروموفیکولید A 241 و B 242، و یک ترکیب غیر هالوژنه ی 243. بروموفیکولید A 241 در برابر چندین سلول تومور دارای خاصیت سیتوتوکسیک همراه با القاء آپوپتوز بوده است (Kubanek et al., 2005).
آلکالوئیدهای 2، 7- نفتیریدین لوپوکلادین A 244 و B 245 از جلبک قرمز Lophocladia sp. جداسازی شدند. لوپوکلادین A یک وابستگی به گیرنده¬های N-متیل-D آسپارات (NMDA) از خود نشان داد و هم¬چنین یک آنتاگونیست در برابر گیرنده δ-اپیوئید بود. در حالی که لوپوکلادین B 245 در برابر تومور NCI-H460 ریه انسان و سلول¬های سرطانی MDA-MB-435 سینه فعال بود و نشان داده شد که اثر مهار کنندگی آن¬ها بر روی میکروتوبول¬ها است (Gross et al., 2006).
دو منوترپن هالوژنی 246-248 از جلبک قرمز Portiera hornemannii همراه با ترکیب هالومون شناسایی و جداسازی شدند (Fuller et al., 1992). هر دو هالمون 184 و 248 مهارکننده¬های موثر دی ان متیل ترانسفراز 1 بودند (Andrianasolo et al., 2006).
بروموفیکولید های C-I 249–255، ماکرولیدها دیترپن بنزوات است که از جلبک قرمز Callophycus serratus جداسازی شده است. این ترکیبات فعالیت کم¬تری نسبت به طیف وسیعی از سلول¬های تومودر دارند (Kubanek et al., 2006).
جلبک قرمز Laurencia obtuse منبع سسکوئیترپن 3، 7- دیهیدروکسیدیهیدرولارن 256، پرفورنول B 257 و 258 است در حالی¬که جلبک L. microcladia یک سسکوئیترپن 259 دی متریک است. ترکیبات 256-258 بر روی پنج سلول تومور انسان و تخمدان¬های هاستر چینی (CHO) آزمایش شدند. پروفورنوول B 257 دارای فعالیت شدیدی بود در حالیکه 255 و 258 سزاروپرتپن فعالیت ضعیفی داشتند. سسکویتپن 259 نسبت به سلولهای سرطانی ریه های NSCLC-N6 و A549 نسبتا سمی بود (Kladi et al.، 2006). جلبک قرمز Rhodomela confervoides منبع چهار بروموفنول 260-263 بود. آنها نسبت به سلولهای سلول سرطانی انسان نسبت به سمیت سلولی اندک داشتند (Ma et al.، 2006).
جلبک قرمز Gracilaria asiatica منبع 3 مشتقات سیکلوپروپیل بود که عبارتند از:گارسیلاریوسید 264 و سرامید گارسیلامید A 265 و B 266 بود که برای سلول های ملانوم A375-S2 نسبتا سمی بود (Sun و همکاران، 2006).
در جلبک قرمز Plocamium corallorhiza ، چهار منوترپن آلدهید 267-270 هالوژنه که در هوا تقریبا ناپایدار بودند شناسایی شد ، که 287 آن به طور قابل توجهی بر روی سلول مرجانی اثر سیتوتوکسیک داشتند (Mann et al.، 2007).
سه سسکوئیترپن، آپلیسین-9-ین 271، اپیاوپلیسینول 272 و دبوروپایپلیسینول 273 از جلبک قرمز Laurencia tristicha جدا شدند. دبوروپایپلیسینول 273 سیتوتوکسی انتخابی را در مقابل سلول HeLa نشان داد (Sun و همکاران، 2007).
دیترپن نوروژیولدیول B 274 و پریوزول B 275 جدا شده از جلبک قرمز Laurencia obtusa، سمیت سلولی در برابر سلول های تومور انسان MCF7، PC3، HeLa، A431 و K562 را به طور قابل توجهی افزایش دادند در حالیکه پرووئوزول C 276 سمیت سلولی در برابر سلول های HeLa و A431 نشان داد. Prevezol D 277 نسبت به تمام سلول های سلولی نسبتا فعال بود (IIopoulou و همکاران، 2003).
دو مشتق پلی اتر اسکالن جدید، تیروزنول A و B 279، 280 از جلبک Laurencia viridis با هم و همراه با دی هیدروتیریسیفول 278 که قبلا جدا شده بود، جدا شده اند (Norte et al.، 1997، Pec et al.، 2003). تمام این ترکیبات نشان داد که یک فعالیت قوی سیتوتوکسیک در برابر سلول های P388 سلول تریترپوئید دی هیدروتیریسیفرل 278 پلی اتر دریایی 278، که در اصل از جلبک قرمز Laurencia pinnatifida جدا شده بود، منجر به آپوپتوز در سلول های سرطان پستان وابسته به استروژن وابسته و مستقل می¬شود (Norte et al.، 1997، پک و همکاران، 2003).

Leave a comment

جلبک قرمز

ردوفیت ها (جلبک های قرمز)
رنگ جلبک قرمز از غالبیت رنگدانه ی پیکواریترین و فیکوسیانین حاصل می شود. این دو رنگدانه، دیگر رنگدانه ها را پوشش می دهند که این رنگدانه های دیگر شامل کلروفیل ll a (بدون کلروفیل b)، بتا-کاروتن، و تعدادی از ژانتوفیل های منحصر به فرد هستند (Bold and Wynne, 1985). دیوارها از سلولز، اگارها و کاراژینان ها ساخته شده اند. چندین جلبک قرمز نیز در این میان به عنوان غذا مصرف می¬شوند، در بین آن ها دولز (Palmaria palmata) و کاراژین موس (Chondrus crispus و Mastocarpus stellatus) را می توان نانم برد. با این حال، “نوری” که در بین ژاپنی¬ها محبوب است تنها محصول دریایی ارزشمند است که توسط حوزه های آبزی پروری با ارزش بیش از 1 میلیارد دلار افزایش یافته است.
جلبک قرمز Kappaphycus و Betaphycus در حال حاضر مهم ترین منبع کارازینان است که در مواد تشکیل دهنده ی مواد غذایی به خصوص ماست، شیر شکلات و پودینگ ماده استفاده می¬شود. گراسیلاریا، ژلیدیوم، پتروکلادیا و دیگر جلبک¬های قرمز هستند که در تولید آگار اهمیت زیادی دارند. آگار به طور گسترده به عنوان یک محیط رشد برای میکروارکانیسم¬ها و در موارد مربوط به بیوتکنولوژی مورد استفاده قرار می¬گیرد.
در حدود 8000 گونه جلبک قرمز وجود دارد که بیش¬تر آن¬ها در دریا رشد می¬کنند. این جلبک¬ها در نواحی بین زیر و زیرین دریا تا عمق 40 و گاهی اوقات تا عمق 250 متر نیز یافت می¬شوند. جلبک قرمز به عنوان مهم¬ترین منبع متابولیت¬های فعال زیست شناختی در مقایسه با سایر گیاهان دارویی محسوب می¬شود.