Leave a comment

جلبک قرمز

ردوفیت ها (جلبک های قرمز)
رنگ جلبک قرمز از غالبیت رنگدانه ی پیکواریترین و فیکوسیانین حاصل می شود. این دو رنگدانه، دیگر رنگدانه ها را پوشش می دهند که این رنگدانه های دیگر شامل کلروفیل ll a (بدون کلروفیل b)، بتا-کاروتن، و تعدادی از ژانتوفیل های منحصر به فرد هستند (Bold and Wynne, 1985). دیوارها از سلولز، اگارها و کاراژینان ها ساخته شده اند. چندین جلبک قرمز نیز در این میان به عنوان غذا مصرف می¬شوند، در بین آن ها دولز (Palmaria palmata) و کاراژین موس (Chondrus crispus و Mastocarpus stellatus) را می توان نانم برد. با این حال، “نوری” که در بین ژاپنی¬ها محبوب است تنها محصول دریایی ارزشمند است که توسط حوزه های آبزی پروری با ارزش بیش از 1 میلیارد دلار افزایش یافته است.
جلبک قرمز Kappaphycus و Betaphycus در حال حاضر مهم ترین منبع کارازینان است که در مواد تشکیل دهنده ی مواد غذایی به خصوص ماست، شیر شکلات و پودینگ ماده استفاده می¬شود. گراسیلاریا، ژلیدیوم، پتروکلادیا و دیگر جلبک¬های قرمز هستند که در تولید آگار اهمیت زیادی دارند. آگار به طور گسترده به عنوان یک محیط رشد برای میکروارکانیسم¬ها و در موارد مربوط به بیوتکنولوژی مورد استفاده قرار می¬گیرد.
در حدود 8000 گونه جلبک قرمز وجود دارد که بیش¬تر آن¬ها در دریا رشد می¬کنند. این جلبک¬ها در نواحی بین زیر و زیرین دریا تا عمق 40 و گاهی اوقات تا عمق 250 متر نیز یافت می¬شوند. جلبک قرمز به عنوان مهم¬ترین منبع متابولیت¬های فعال زیست شناختی در مقایسه با سایر گیاهان دارویی محسوب می¬شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *