Leave a comment

کاربرد فوکوئیدان های اصلاح شده

کاربرد فوکوئیدان های اصلاح شده
حضور گروه های آمینو (─NH2)، کربوکسیل (─COOH)، کربونیل (─ C═O) و سولفونیل (─SO3H) در کربوهیدرات هابه علت فعالیت آنتی اکسیدانیشان بسیار مهم است (Wang et al.، ۲۰۰۹a؛ Xue et al. ، ۲۰۰۱) با این حال، حتی اگر برخی از پلی ساکاریدها دارای برخی از یا تمام این گروه های عاملی باشند، اثرات آنتی اکسیدانی انواع فوکوئیدان اصلاح شده باز هم متفاوت خواهد بود. موقعیت یا تعداد این گروه ها در ساختار پلی ساکارید تعیین کننده کلیدی فعالیت ساختاری-فعالیت برای فعالیت آنتیاکسیدانی است. آنها پیشنهاد می کنند که حداقل یک گروه آمینو، کربوکسیل، کربونیل یا سولفونیل مورد نیاز است، اما خود کافی نیست که کربوهیدرات ها به عنوان آنتی اکسیدان ها عمل کنند (Ajisaka et al.، ۲۰۰۹). همانطور که پیشتر مورد بحث بود، پلی ساکارید ها با یک گروه سولفونیل در ساختار آنها، مانند فوکودین ها و سولفات کاندرویتین، فعالیت آنتی اکسیدانی بیشتری را نسبت به سایر پلی ساکاردها نشان داد. ما چندین مشتق شده فوکوئیدان را تهیه کرده ایم و فعالیت های آنتی اکسیدانی آن در مقایسه با آن ها مقایسه شده است. ما دریافتیم که fucoidan oversulfated قویترین فعالیت پراکندگی رادیکال سوپراکسید را نشان داد، با این حال، فوکودین بنزوئیدی قویترین فعالیت را بر روی حذف رادیکال DPPH و کاهش قدرت نشان داد. داده های موجود با استفاده از مدل های in vitro نشان داد که گروه های جایگزین فوکودین نقش مهمی در فعالیت آنتیاکسیدانی بازی کردند (وانگ و همکاران، ۲۰۰۹a).

موقعیت و یا تعداد این گروهها در ساختار پلی ساکارید یک کلید تعیین کننده برای ارتباط بین ساختار و میزان فعالیت به عنوان آنتی اکسیدان است این به این معنی است که حداقل یک گروه آمینو، کربوکسیلیک، کربونیل و یا سولفونیل مورد نیاز است اما به تنهایی کافی نیست برای کربوهیدراتهای که به عنوان آنتی اکسیدان عمل می کنند. همانطور که قبلا بحث شد پلی ساکارید هایی که دارای گروه سولفونیل در ساختار خود هستند مانند فوکوئیدان ها و کندرویتین سولفات، فعالیت های آنتی اکسیدانی بزرگتری را نسبت به دیگر پلی ساکارید ها از خود نشان میدهند. ما چندین نمونه استخراج شده رو در نظر گرفتیم و آن ها را از نظر فعالیت آنتی اکسیدانی در محیط آزمایشگاه مورد بررسی قرار دادیم ما فهمیدیم که فوکوئیدان سولفات شده اثر ضد رادیکال آزادی قوی‌تری دارند اگرچه فوکوئیدان بنزولیته شده، روی رادیکالهای DPPH سوپراکسید، فعالیت بیشتری از خود نشان دادند و قدرت آنها را کاهش دادند داده های موجود همراه با مدل های شبیه سازی شده در محیط آزمایشگاهی نشان داده اند که گروه های ضمیمه این ماده نقش مهمی را در فعالیت های آنتی اکسیدانی بر عهده دارند.
فعالیت حفاظتی فوکوئیدان بنزولیته استخراج شده برای کلیه، در برابر آدنینی که در CRF در موش‌ها القا شده بود مورد بررسی قرار گرفت. فوکوئیدان بنزولیته شده در دوز ۵۰ و ۱۵۰ میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن آماده شد. با استفاده از این نوع ماده، SUN افزایش یافته و سطح SCr به طور قابل توجهی کاهش یافت. هیستوپاتولوژی یا تغییرات بافتی در کلیه ها و شکاف ها به صورت قابل توجهی به وسیله این ترکیب شده کم شد و مناطقی که دارای شیب زیادی هستند نشان دهنده میزان بالای کاهش هستند. تغییراتی نیز در فعالیت ها و سطوح آنزیم ها (CAT, GSH-PX)، مواد غیر آنزیمی (GSH) و آنتی اکسیدان های سرم خون در بین سطوح بالای مالون دی آلدهید در CRF موش ها مشاهده شدند اگرچه با استفاده از فوکوئیدان، پراکسیده شدن لیپیدها و مکانیسم های دفاعی مربوط به آنتی اکسیدان ها نرمال شدند. این مطالعه یک مکانیسم جدید از نمونه های بنزیله را در سی آر اف موش ها نشان می دهد که اثر نمونه بنزیله شده در CRF، در ارتباط با فعالیت آنتی اکسیدانی آن ها بود؛ به عنوان نمونه این ماده ها می تواند فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی را افزایش دهند و سطح LOP را کاهش بدهند که باعث کم شدن علائم CRF خواهد شد.
فعالیت های نسبی فوکان های اورسولفات شده به ۱۱۰ تا ۱۱۹ درصد افزایش یافت و ۱۰۸ تا ۱۴۰ درصد از مقدار واقعیِ محتوای سولفات نیز افزایش یافت. فعالیت ضد انعقادی با نسبت به APTT (173 واحد بر میلی گرم) فوکان سولفات شده بیشتر از آن مقدار آن. در هپارین (۱۶۷ واحد بر میلی گرم) که به عنوان یک استاندارد در نظر گرفته می شود بود. فعالیت کوفاکتوری II ضد انعقادی فوکان های سولفاته به طور قابل توجهی با افزایش محتوای سولفات، افزایش یافت و به همین ترتیب با کاهش محتوای سولفاتی نیز فعالیت ضد انعقادی فوکان های سولفاته کاهش خواهد یافت. کیو و همکاران گزارش کردند که فعالیت ضد انعقادی پلاسمای سیترات شده خون انسانِ فوکوئیدان اور سولفات شده ۴ برابر فوکوئیدان طبیعی است. بعلاوه موقعیت گروههای سولفاتی در باقیمانده های ای شکری نیز در میزان این فعالیت نقش تعیین کننده ای دارند. تعیین شد که غلظت C-2 سولفات و C-2,3 دی سولفات فوکوئیدان ها با فعالیت ضد انعقاد خونی آنها در ارتباط است. دور و همکاران دریافتند که اثر ضد انعقادی فوکوئیدان ها بیشتر به زنجیره‌های فوکوز- سولفات مخصوصا واحدهای دی سولفات شده فوکوزیل بستگی دارد. سیلوا و همکاران گزارش کردند که ۳- O- سولفات شدن در C-3 مربوط به واحدهای ۴--l-فروکتوز-۱→، مسئول فعالیت های آنتی ضد انعقادی در جلبک Padina gymnospora هستند. ما خصوصیات ضد انعقادی فوکوئیدان را در آزمایشگه و توسط اندازه گیری نسبی زمان ترومبوپلاستین (APTT)، زمان پروترومبین (PT) و زمان ترومبین (TT) محاسبه کردیم. طبق نتایج تمامی نمونه ها فعالیت ضد انعقادی در APTT و TT از خود نشان دادند اگرچه تنها مشتقات فوکوئیدان روی سنجش PT موثر بودند. در بین نمونه های تست شده، فوکوئیدان های آمینه شده که بیشترین فعالیت را داشتند بنابراین بیشترین میزان فعالیت های ضد انعقادی را نیز از خود نشان می دهند. مقالات دیگری نیز به بیشتر بودن فعالیت های ضد انعقادی در مشتقات آمینه شده نسبت به نمونه های طبیعی اشاره کرده‌اند.
توانایی‌ فوکوئیدان، نمونه های اور سولفاته شده و  دی سولفاته شده در کاهش چسبندگی سلول های سرطانی به لامینین به میزان سولفور سولفات آنها بستگی دارد. طبق نتایج آزمایش هایی که در گذشته انجام شده است فوکوئیدان های اور سولفاته شده دارای بیشترین قابلیت جلوگیری کننده از رشد سلول های سرطانی هستند دارای خاصیت بسیار بالایی در جلوگیری از چسبندگی سلول های سرطانی به لامینین هستند. بیشتر ساختار آور سولفات شده ها دارای گروه‌های سولفات روی موقعیت های C-3 و C-4 و ۳۰۴ واحدهای فوکوز هستند؛ از این رو حتی یک تغییر فضایی کوچک در بارهای منفی مولکولهای فوکوئیدان نیز می‌تواند تاثیر مهم و تعیین کننده ای در فعالیت‌های بیولوژیکی این ماده داشته باشد. در مقایسه با ترکیب طبیعی که از جلبک Cladosiphon okamuranus. جدا شده ،فوکوئیدان اور سولفات شده به طور قابل توجهی در مقابل تکثیر سلول‌های ۹۳۷ خاصیت جلوگیری کنندگی فراوانی دارد که این بسته به میزان دوزی مصرف شده از آن است. محتوای سولفات و همچنین موقعیت گروه‌های سولفات وبه طور حتم فاکتورهای اصلی در تعیین فعالیت های ضد تکثیری در سلول های القایی ۹۳۷ هستند این مطالعه به وسیله دیگر گروه‌ها نیز انجام گرفت آنها نیز دریافتند که فوکوئیدان های سولفات شده به دست آمده از جلبک Cladosiphon okamuranus فعالیت قویتری در متوقف کردن فعالیت میتوز نیک و کمو تاکتیک که فاکتورهای ۱۶۵ اندوتلیال رشد روی HUVECدارند که این که این عمل به وسیله جلوگیری از اتصال VEGF165 دریافت کننده های سطحی سلول های خودش انجام می شود. این نتایج نشان می دهند که فعالیت ضد سرطانی فوکوئیدان حداقل بستگی به پتانسیل آنتی ژن تیک دارد و افزایش تعداد گروههای سولفات در مولکول فوکوئیدان در رابطه نزدیکی با تاثیرگذاری آن به عنوان عامل بازدارنده رگ زایی و ضد سرطانی است. فوکوئیدان آمینه شده می تواند از چسبندگی سلولهای سرطانی به لامینین نیز جلوگیری کند.
همبستگی آور سولفاته شدن و سازگاری اندازه مولکولی آن هابرای فعالیت ضد سرطانی روی سلول های سرطانی معده انسان AGS به تازگی برای فوکوئیدان های جدا شده از جلبک خشک Undaria pinnatifada مورد بررسی قرار گرفت. نمونه های با وزن مولکولی کم (F5 30K و F> 30K) از طریق افزودن گروههای سولفات شیمیایی اصلاح شده و اثر غلظت بالای آن ها روی فعالیت ضد سرطان در محیط آزمایشگاهی مورد بررسی قرار گرفت. پس از افزودن گروه های سولفات، کاهش قابل توجهی از ۳۵٫۵٪ به ۵۶٫۸٪ در مقدار سولفاتِ بخش F5-30K مشاهده شد، در حالی که مقدار سولفات F> 30K به میزان کمتری (از ۳۱٫۷٪ به ۴۱٫۲ ٪) کاهش یافت. تفاوت های قابل توجهی در فعالیت ضد سرطانی بین فاکتورهای فرابنفش F5-30K و F> 30K وجود دارد که فعالیت آنها ۶۸-۳۷٪ -۶۸٫۰٪ و ۲۰٫۶٪ -۳۵٫۸٪ است. این تغییرات در فعالیت ضد سرطانی مشتقات فوکوئید اور سولفاته شده ممکن است به علت تفاوت در محتوای سولفات آنها باشد. نتایج نشان می دهد که ترکیب مولکولی این مولکول ها به میزان سولفات در اسکلت فوکانی ارتباط دارد و سولفات ها زمانی که پلیمرهای فوکوئیدان در یک فرمول مولکولی آزاد قرار دارند، ترجیحا جایگزین می شوند (Cho et al.، ۲۰۱۱).

Leave a comment

فوکوئیدان های اصلاح شده و مواد بیولوژیکی نوآورانه

فوکوئیدان های اصلاح شده و مواد بیولوژیکی نوآورانه
Reys و همکاران فوکوئیدان را با واکنش متاکریلینگ (MFu) با استفاده از متاکریلیک اسید تغییر دادند و با استفاده از پرتوهای قابل مشاهده و تری اتانول آمین و ایزون-وای به عنوان عکسهای اولیه تغییر یافتند. علاوه بر این، از فوکوئیدان اصلاح شده در زیر نور مرئی و با استفاده از سطوح سوپر هیدروفوبیک عکس گرفته شده تا ذرات کروی با شکل های هندسی کنترل شده و دارای نفوذ سطحی بالا بدست آیند. هنگام استفاده از غلظت های بالاتر MA، قطر ذرات اندازه ای متوسط داشتند. عملکرد بیولوژیکی این ذرات به وسیله کشت آزمایشگاهی فیبروبلاست ها و سلول های پانکراس (به ترتیب L929 و ۱٫۱B4) در تماس با ذرات MFu تا ۷ روز بررسی شد. توانایی مواد توسعه یافته برای حمایت از چسبندگی و تکثیر سلول ها برای هر دو نوع سلول مورد بررسی قرار گرفت. این کار فوکوئیدان (فوکوئیدان اصلاح شده) را به عنوان یک بلوک ساختمانی با عملکرد بالا برای توسعه درمان های پیشرفته برای سرطان (هدف درمان) و یا بازسازی بافت ها و ارگان ها معرفی می کند.
Continue reading فوکوئیدان های اصلاح شده و مواد بیولوژیکی نوآورانه

Leave a comment

فوکوئیدان جلبک قهوه ای و جلبک های دریایی

مقدمه ای بر فوکوئیدان
فوکوئیدان یک پلی ساکارید اسیدی است که عمدتا از فوکوز، گالاکتوز و سولفات با مقادیر کمتری از مانوز ها، اسید اوریک، گلوکز، رامنوز، آرابینوز و زایلوز تشکیل شده است. فوکوئیدان به طور معمول از جلبک¬های دریایی قهوه ای مانند Ascopybillum nodosum، Fucus vesiculosus، Saccharina japonica، Sargassum thunbergii و غیره جدا شده است. گزارش شده که فوکوئیدان¬ها داراي فعالیت بیولوژیک بالقوه دارویی مانند فعالیت¬های آنتی اکسیدانی، ضد التهابی، ضد حساسیتی، ضد عفونی، ضد انعقادی،، ضد ویروسی و فعالیت ضد سرطانی است. علاوه بر این، شواهد ثابت کرده اند که تغییرات شیمیایی فوکوئیدان امکان ایجاد عوامل جدید در موارد استفاده پزشکی را فراهم می کند. در این مبحث، تغییرات شیمیایی مختلفی که بر روی این ماده استفاده می شود، با تاکید بر روش های متنوع برای انجام هر گونه اصلاح و نیز کاربرد های احتمالی برای تولید محصولات دیگر توصیف می شود. فوکوئیدان¬های اصلاح شده آنهایی هستند که از منابع طبیعی آنها استخراج شده و پس از آن با روش¬های شیمیایی، فیزیکی و یا آنزیمی اصلاح شده اند. اصلاح ساختار فوکوئیدان ممکن است برای تولید سازه های “طراحی شده” همراه با فعالیت های خاص بیولوژیکی مانند فعالیت های ضد انعقادی یا ضد ویروسی انجام شود.

Leave a comment

فعالیت نوروفیزیولوژیک جلبک قرمز

فعالیت نوروفیزیولوژیک
اسید آمینه (α-alkokaiinic acid 299 جدا شده از جلبک قرمز Digenea simplex اثرات نوروفیزیولوژیک قوی در پستانداران نشان داد (Biscoe et al., 1975; Ferkany andCoyle, 1983). 5- لودو-۵″-دئوکسی-توبرسیدین ۳۰۰ از جلبک قرمز Hypnea valendiae جداسازی شد که سبب آرام شدن عضلات و هیپوترمی شدید می شود و رفلکس های پلیسینپتیک و مونوسایانپتیک را مسدود می کند. این ترکیب یکی از جالب ترین متابولیت های گیاهی است که با استفاده از یک روش جداسازی تحت هدایت زیستی کشف شد (Kazlauskas et al.، ۱۹۸۳). بنابراین جلبک قرمز دارای فعالیت نوروفیزیولوژیک خوبی می باشد.

Leave a comment

فعالیت ضد التهابی جلبک قرمز

فعالیت ضد التهابی
بررسی شیمیایی جلبک قرمز دریایی Ceratodictyon spongiosum که حاوی اسفنج همزیست Sigmadocia symbiotica بوده و از اندونزی جمع آوری شده است، منجر به شناسایی دو ایزومر یک هیستوپاتید سیکلیس حاوی تیازول زیستی جدید شد: سیس، سیس-سراتوسپونگامید ۲۹۱ و ترانس، ترانسکرراتوسپونگامید ۲۹۲ (Tan et al., 2000).جداسازی این پپتید ها با تجزیه با روش زیست سنجی با استفاده از آزمون سمی میگو موز انجام شد. ترانسکراتوسپونگامید اثر مهار کنندگی برای بیان sPLA2 در یک مدل مبتنی بر سلول برای ضد التهاب (ED50 32 nM)، از خود نشان داد در حالی که سیس، سیس ایزومر، غیر فعال است. ترانس، ترانس- ترانسکراتوسپونگامید نیز نشان داده شده است که می تواند بیان sPAA2 انسان (فسفولیپاز A2 ترشح شده) را تا ۹۰ درصد مهار کند. میزان فعالیت ضد التهابی ترکیبات ۲۹۱ و ۲۹۲ در غالب میزان مهار ترشح فسفولیپاز A2 توسط سلول های کارسینوم سلول های حنجره تحریک شده با ۱L-1β اندازه گیری شد. ترانس، ترانس فرم یک مهار کننده قوی بیان sPLA2 با ED50 32 میکرومتر است. هر دو ترکيب فقط توان متوسطي را در سنجش سميت ميگوي آب شور نشان دادند. متابولیت های ضد التهابی بروموفنولیک به نام vidalols A 293 و B 294 از جلبک قرمز Vidalia obtusaloba جمع آوری شده از جزایر کارائیب، جدا شده است که از طریق مهار آنزیم فسفولیپاز عمل می کند (Wiemer، Idler and Fenical، ۱۹۹۱).
ترکیبات جدید به عنوان بخشی از تلاش سازمان یافته برای جداسازی عوامل طبیعی ضد التهاب جدید با تمرکز بر روی آنهایی که ممکن است از طریق مهار فسفولیپاز A2 عمل کنند ، کشف شدند. فعالیت آزادکننده رادیکال آزاد (R2)-2-( 2، ۳، ۶-تریبرومو-۳، ۵- دیهیدروکسی بنزیل)سیکلوهگزانون ۲۹۵ از جلبک قرمز Symphyocladia latiussula جدا شده است که دارای فعالیت پراکنده رادیکال آزاد است. فعالیت آنتی اکسیدانی بیان و از نظر IC50 [μg / ml یا μM مورد نیاز برای مهار تشکیل رادیکال l، ۱-دیفنیل-۲-پیکریل هیدرازیل (DPPH)، تشکیل ۵۰٪] محاسبه شد (Choi et al.، ۲۰۰۰).
سه بروموفنول ۲۹۶-۲۹۸ و گزارش های قبلی ۱،۲-بیس (۳-برومو-۴، ۵- دیهیدروکسیفنیل اتان) (Kurata, Amiya and Nakano, 1976) از جلبک قرمز Polysiphonia urceolata جدا شده بودند. همه ترکیبات داروی قوی رادیکال¬¬های DPPH بودند (Li et al., 2007). پنج بروموفنول شناخته شده، بیس (۲،۳،۶-تربرومرو-۴،۵-دی هیدروکسی فنیل) متان (وانگ و همکاران، ۲۰۰۵)، بیس (۲،۳،۶-تری برومو-۴، ۵-دی هیدروکسی بنزیل) اتر (Kurata and Amiya, 1980)، ۲، ۳، ۶- تریبرومو-۴، ۵- دیهیدروکسیبزیل متیل اتر (Kim et al., 2002) و ۲،۳،۶- تربرومو-۴،۵-دی هیدروکسی متیل بنزن (Li et al., 2007) و ۲،۳،۶- تربرومو-۴،۵-دی هیدروکسی بنزالدئید (Kurata و Amiya، ۱۹۸۰) هم جدا شده بودند و همچنین مهارکننده¬های رادیکال های آزاد نیز بودند (Duan، Li andWang، ۲۰۰۷).

Leave a comment

فعالیت ضد سرطانی جلبک قرمز

فعالیت ضد سرطانی
هندریامید C 307، یک آمید جدید بیس (اندول) و ۳-اندولاکریل آمید ۳۰۸ از جلبک قرمز Chondria atropurpurea جدا شد و فعالیت ضد سرطانی در برابر Nippostrongylus brasiliensis (Davyt et al.، ۱۹۹۸) نشان داد. دیترپن های برومینه شده ی سری های پارورنر و ایسوپارگورنن از جلبک قرمز جینا روبنس که حاوی ماده ی جدید دئوکسی پارگوئرول-۷-استات ۳۰۹ نیز هست، جداسازی شدند. تمام دیترپنهای جدا شده دارای فعالیت ضد سرطانی بودند (Awad، ۲۰۰۴).
جلبک قرمز Laurencia scoparia منبع بتا- بیسابولن سسکوئترپن ۳۱۰ هالوژنه شده است (Awad، ۲۰۰۴؛ داویت و همکاران، ۲۰۰۶). که در محیط آزمایشگاهی، دارای فعالیت ضد چربی ضعیفی در برابر Nippostrongylus brasiliensis از خود نشان داد (Davyt et al., 2006).

Leave a comment

فعالیت ضد ویروسی جلبک قرمز

فعالیت ضد ویروسی
ترکیبات ضد ویروس جلبک قرمز سولکوئینووسیلدیاسیلکلایسرول، KM043 281، یک KM043 سولفولیپید جدید، که متعلق به گروه ۶- سولفو- آلفا- D کوئینووپایرانوزیل- (l→۳)-۱-۲ دیاسایلکلاسرول (SQDG) است، از جلبک دریایی Gigartina tenella جدا شده است (Ohata و همکاران، ۱۹۹۸). گاهی اوقات به عنوان یک مهار کننده قوی از DNA یوکاریوتی و نوع ۱ تکرار پذیرنده معکوس HIV-1 است. این مهار وابسته به دوز است و مهار کامل (بیش از ۹۰٪) DNA پلیمراز α (pol. α)، DNA پلیمراز β (pol.β) و HIV -ترانسکریپتاز معکوس نوع ۱ (HIV-RT) در غلظت ۵، ۱۰ و ۳۰ میکرومتر مشاهده شد.
ترکیبات ضد ویروس ۲،۳،۶-تریرومو ۴،۵-دی هیدروکسی بنزیل متیل اتر (پارک و همکاران، ۱۹۹۹) جدا شده از جلبک قرمز Symphyocladia latiuscula در برابر نوع HSV-1 فعال، همچنین ASrHSV-I و TK-HSV-l فعال بود و به طور قابل توجهی جراحات را در موشهای آلوده بدون داشتن سمیت بر روی عامل بیماری، به تاخیر می انداخت (پارک و همکاران، ۲۰۰۵).
گونه های مهاجم Caulerpa racemosa منبع متفاوتی از سولفوینوواسیویلدیاسیل گلیسرول بودند که قبلا از یک گیاه زمینی (Amarquaye et al.، ۱۹۹۴) و از جلبک قهوه ای دریایی Ishige okamurai جدا شده بود (Tang et al., 2002b) که دارای فعالیت ضد ویروسی Selective علیه ویروس هرپس سیمپلکس ۲ (HSV-2) است (وانگ و همکاران، ۲۰۰۷). ونوستاریول ۲۸۲، تیرسیفرول ۲۸۳ و تیرسیفرول ۲۳- استات ۲۸۴ از جلبک قرمز Laurencia venusta جدا شدند و همگی فعالیت ضد ویروسی قابل توجهی در برابر ویروس استوماتیت vesicular (VSV) و HSV-1 از خود نشان دادند (Sakemi et al.، ۱۹۸۶).
در طی بررسی گیاهان دریایی برای فعالیت های ضد ویروسی HIV، دو هیدروکینون سوزوئیت پپ جدید، پیلسونول A 285 و B 286 از عصاره ضد HIVRT فعال جلبک دریایی Peyssonnelia spp جدا شدند (Talpir و همکاران، ۱۹۹۴).

Leave a comment

فعالیت سم زدایی و ضد سرطانی جلبک قرمز

فعالیت سیتوتوکسیک
هالمون ۱۸۴ یک مونوترین پلی هالوژنی است که از جلبک قرمز Portieria hornemanii جدا شده است و توسط موسسه ملی سرطان (NBL) به عنوان یک عامل جدید ضد سرطان در محیط آزمایشگاهی شناسایی شده است. کمیته تصمیم گیری NCI،هالمون را به عنوان یک داروی دفاعی در توسعه¬ی ۱۸ کاربرد مهم زیست شناختی دریایی انتخاب کرد (Fuller et al., 1992, 1994). ده مونوترین هالوژنز ۱۸۵-۱۹۴، مربوط به هالمون ۱۸۴ ترکیب جدید ضد تومور یا آنالوگ کاربوسیلکلیک (Fuller et al., 1992) از مجموعه¬ی جلبک¬های جمع آوری شده از مناطق مختلف جغرافیایی جداسازی شدند. این ترکیبات در مقایسه با ترکیبات ۱۸۴ و ۱۹۰ در پانل غربالگری سلول سرطانی انسان در انستیتوی ملی سرطان ایالات متحده ارزیابی شد. نتایج وجود ارتباطات ساختاری و مربوط به فعالیت را نشان دادند که در ادامه به شرح آن¬ها پرداخته می¬شود. ترکیبات ۱۸۴-۱۸۷ سمیت مشابهی با مورد ۱۸۴یی که ابتدا گزارش شده بود را داشتند (Fuller et al., 1992). این نتایج نشان می¬دهند که هالوژن در C7 برای فعالیت ضروری نیست. در مقابل، ترکیب ۱۹۱ سمیت نسبتا ضعیفی داشت و فعالیت مفرط دیفرانسیل همبستگی معنی داری با ۱۸۴ نشان نداد که نشان می¬دهد هالوژن در C6 برای فعالیت مشخص ۱۸۴-۱۸۷ الزامی است. هالوژن در C2 برای فعالیت هالومون مورد نیاز بود. ترکیبات کربوکسیلیک مانند ۱۸۸ و ۱۹۵ به میزان قابل توجهی کم¬تر از ۲۰۴-۲۰۷ بودند. ترکیب ۱۸۹ نسبت به کل هالومون قابل مقایسه بود. با این حال، نتایج، دیفرانسیل کمی از خطوط سلولی وجود داشت و در نتیجه هیچ رابطه¬ی معنی¬داری با ویژگی¬های ۱۸۴ وجود نداشت.
محتوای مونوترپن هالوژنتیک از شش نمونه جلبک قرمز دریایی گرمسیری Plocamium hamatum 196-206 که از مناطق جنوبی، مرکزی و شمالی منطقه گرین بریر ریف استرالیا جمع آوری شده بودند ، مورد بررسی قرار گرفت. فعالیت¬های بیولوژیکی ترکیبات ۱۹۷-۲۰۳ و ۲۰۶ مورد بررسی قرار گرفت و نشان داد که ترکیبات ۱۹۹ و ۲۰۱ دارای فعالیت سیتوتوکسیک متوسط هستند (Koing, Wright and Linden, 1999).
ابداع لورین اینترلین (LOEL) 207، که از لورنسیا اوکاموری جدا شده است، به عنوان یک ابداع برای پیشگیری و مهار ملانوم در نظر گرفته شد (Moon- Moo, Sang-Hoon and Se-Kwon, 2009). LOEL می تواند به طور موثر رشد سلول¬های ملانوم را مهار کند. با القای آپوپتوزیس در آن بدون اثرات نامطلوب مانند داروهای مصنوعی. بنابراین، LOEL در ۱۰ میکروگرم در میلی لیتر درمان می شود و رشد سلول¬های ملانوم تا ۵۰ درصد مهار می¬شود. اضافه کردن ۱ میکروگرم در میلی لیتر LOEL مهار ۳۰ درصد سلول¬های ملانوم را در حضور سرم جنین گاو (FBS) موجب می¬شود (Moon-Moo, Sang-Hoon and Se-Kwon, 2009).
۲-استیل-۱۵-برومو، ۱۷-دی هیدروکسی ۳-پالمیتویل- نئوپارگوئرا -۴ (۱۹)، ۹ (۱۱)-دین ۲۰۸، یک اسکلت سنتوروگرافی جدید از جلبک قرمز Laurencia busty از اوکیناوا جدا شده است که دارای فعالیت سیتوتوکسیک هستند (Cortes et al., 1990).
دو عصاره¬ی سیکلی جدید شامل اسکولن اسکلت کربنی، تئوریلن ۲۰۹ و تئوریلین ۲۰۹ و تیرسیفریل ۲۳- استات ۲۱۰، از جلبک قرمز Laurencia obtuse جدا شده¬اند (Suzuki et al., 1985) و تیسیفریل ۲۳-استات ۲۱۰ (برومو اتر) خاصیت سیتوتوکسیکی زیادی (EDso of 0.3 μg/ml) در برابر P388 در محیط کشت سلولی نشان داد.
پنج نوع تریپتن سیتوتوکسیک جدید: تری تریپنوئیدز۲۸- دی هیدروتیرسیفیریل (۱۵، ۲۸- دی دهیدرو- ۱۵- دئوکسیتیرسیفریل) دی استات ۲۱۱، ۱۵-انهیدروتیرسیفریل دی استات (۱۵، ۱۶-دیدهیدرو-۱۵-دئوکسی-تیرسیفریل) دی استات ۲۱۲، ماگیرئول-A 213، ماگیرئولB214 و ماگیرئول C215 از جلبک قرمز ژاپنی (Laurencia obtuse) جدا شدند (Suzuki et al., 1987).
چندین مونوترپن دایره¬ای ۲۱۷-۲۲۵ از جلبک قرمز ژاپنی Desmia hornemanni جدا شده¬اند و برخی از اصلاحات شیمیایی بر روی این ترکیبات برای یافتن فعال¬ترین ترکیب سیتوتوکسیک انجام شده است (Higa, 1985). ترکیب ۲۱۶ فعالیت نسبتا بالایی بر علیه P388 در مقایسه با A549کارسینوم ریه و آدنوکاردینوم کولون انسان HCT-8 از خود نشان می¬دهد.
جلبک قرمز Laurencia yonaguniensi که مربوط به منقطه¬ی اوکینوا بود به عنوان مبنع نئویریتترائول ۲۲۶ شناخته شد و دیترپن¬های برومه شده برپایه¬ی درصد اسکلت نئوایریآنی هستند، که اینها برای میگو سیر سمی بوده و هم¬چنین بر روی باکتری-های دریایی و E. coli نیز سمی می¬باشند (Takahashi et al., 2002).
فوروپلوکامیروئید C227، پرفوروپلوکامیوئید ۲۲۸، پرین ۲۲۹ و سیکلوهگزان ۲۳۰ تتراکلرینات شده جدا شده از جلبک قرمز Plocumium carttilagineum (Argandona et al., 2002)، خواص سیتوتکسیتی انتخابی بر روی سلول¬های تومور با پرین نشان دادند و این اثر یک اثر خاص و غیرقابل برگشت بر روی سلول¬های SW480 بود (de Ines et al., 2004).
پنج نوع پلیبروموندول ۲۳۱-۲۳۵ حاوی گوگرد از جلبک قرمز Laurenda brongniartii جداسازی شدند. نمونه¬ها ۲۳۴ و ۲۳۴ در برابر سلول¬های P388 از خود فعالیت نشان دادند و مورد ۲۳۴ نیز بر علیه سلول¬های HT-29 cells از خود فعالیت نشان داد (ElGamal,Wang and Duh, 2005). کوپارین ۲۰ سنکویتپنهای ۲۳۸-۲۳۶، جدا شده از جلبک قرمز L. microcladia در برابر سلول¬های سرطانی NSCLC-N6 و A549 سمی است (Kladia et al., 2005).
پروکارالیدز B 239 و C 240 جدا شده از گونه-ی Plocamium (Steierle, Wing and Sims, 1979; Higgs, Vanderah and Faulkner, 1977) و Aplysia californica فعالیت متوسطی را در برابر سلول سرطانی مری WHCOI نشان می¬دهند (Knott et al., 2005).
جلبک قرمز Callophycus serratus منبع سه ترکیب دیترپن- بنزوآت دارای خاصیت ضد باکتریایی و ضد قارچی است. این سه ترکیب عبارتند از: بروموفیکولید A 241 و B 242، و یک ترکیب غیر هالوژنه ی ۲۴۳٫ بروموفیکولید A 241 در برابر چندین سلول تومور دارای خاصیت سیتوتوکسیک همراه با القاء آپوپتوز بوده است (Kubanek et al., 2005).
آلکالوئیدهای ۲، ۷- نفتیریدین لوپوکلادین A 244 و B 245 از جلبک قرمز Lophocladia sp. جداسازی شدند. لوپوکلادین A یک وابستگی به گیرنده¬های N-متیل-D آسپارات (NMDA) از خود نشان داد و هم¬چنین یک آنتاگونیست در برابر گیرنده δ-اپیوئید بود. در حالی که لوپوکلادین B 245 در برابر تومور NCI-H460 ریه انسان و سلول¬های سرطانی MDA-MB-435 سینه فعال بود و نشان داده شد که اثر مهار کنندگی آن¬ها بر روی میکروتوبول¬ها است (Gross et al., 2006).
دو منوترپن هالوژنی ۲۴۶-۲۴۸ از جلبک قرمز Portiera hornemannii همراه با ترکیب هالومون شناسایی و جداسازی شدند (Fuller et al., 1992). هر دو هالمون ۱۸۴ و ۲۴۸ مهارکننده¬های موثر دی ان متیل ترانسفراز ۱ بودند (Andrianasolo et al., 2006).
بروموفیکولید های C-I 249–۲۵۵، ماکرولیدها دیترپن بنزوات است که از جلبک قرمز Callophycus serratus جداسازی شده است. این ترکیبات فعالیت کم¬تری نسبت به طیف وسیعی از سلول¬های تومودر دارند (Kubanek et al., 2006).
جلبک قرمز Laurencia obtuse منبع سسکوئیترپن ۳، ۷- دیهیدروکسیدیهیدرولارن ۲۵۶، پرفورنول B 257 و ۲۵۸ است در حالی¬که جلبک L. microcladia یک سسکوئیترپن ۲۵۹ دی متریک است. ترکیبات ۲۵۶-۲۵۸ بر روی پنج سلول تومور انسان و تخمدان¬های هاستر چینی (CHO) آزمایش شدند. پروفورنوول B 257 دارای فعالیت شدیدی بود در حالیکه ۲۵۵ و ۲۵۸ سزاروپرتپن فعالیت ضعیفی داشتند. سسکویتپن ۲۵۹ نسبت به سلولهای سرطانی ریه های NSCLC-N6 و A549 نسبتا سمی بود (Kladi et al.، ۲۰۰۶). جلبک قرمز Rhodomela confervoides منبع چهار بروموفنول ۲۶۰-۲۶۳ بود. آنها نسبت به سلولهای سلول سرطانی انسان نسبت به سمیت سلولی اندک داشتند (Ma et al.، ۲۰۰۶).
جلبک قرمز Gracilaria asiatica منبع ۳ مشتقات سیکلوپروپیل بود که عبارتند از:گارسیلاریوسید ۲۶۴ و سرامید گارسیلامید A 265 و B 266 بود که برای سلول های ملانوم A375-S2 نسبتا سمی بود (Sun و همکاران، ۲۰۰۶).
در جلبک قرمز Plocamium corallorhiza ، چهار منوترپن آلدهید ۲۶۷-۲۷۰ هالوژنه که در هوا تقریبا ناپایدار بودند شناسایی شد ، که ۲۸۷ آن به طور قابل توجهی بر روی سلول مرجانی اثر سیتوتوکسیک داشتند (Mann et al.، ۲۰۰۷).
سه سسکوئیترپن، آپلیسین-۹-ین ۲۷۱، اپیاوپلیسینول ۲۷۲ و دبوروپایپلیسینول ۲۷۳ از جلبک قرمز Laurencia tristicha جدا شدند. دبوروپایپلیسینول ۲۷۳ سیتوتوکسی انتخابی را در مقابل سلول HeLa نشان داد (Sun و همکاران، ۲۰۰۷).
دیترپن نوروژیولدیول B 274 و پریوزول B 275 جدا شده از جلبک قرمز Laurencia obtusa، سمیت سلولی در برابر سلول های تومور انسان MCF7، PC3، HeLa، A431 و K562 را به طور قابل توجهی افزایش دادند در حالیکه پرووئوزول C 276 سمیت سلولی در برابر سلول های HeLa و A431 نشان داد. Prevezol D 277 نسبت به تمام سلول های سلولی نسبتا فعال بود (IIopoulou و همکاران، ۲۰۰۳).
دو مشتق پلی اتر اسکالن جدید، تیروزنول A و B 279، ۲۸۰ از جلبک Laurencia viridis با هم و همراه با دی هیدروتیریسیفول ۲۷۸ که قبلا جدا شده بود، جدا شده اند (Norte et al.، ۱۹۹۷، Pec et al.، ۲۰۰۳). تمام این ترکیبات نشان داد که یک فعالیت قوی سیتوتوکسیک در برابر سلول های P388 سلول تریترپوئید دی هیدروتیریسیفرل ۲۷۸ پلی اتر دریایی ۲۷۸، که در اصل از جلبک قرمز Laurencia pinnatifida جدا شده بود، منجر به آپوپتوز در سلول های سرطان پستان وابسته به استروژن وابسته و مستقل می¬شود (Norte et al.، ۱۹۹۷، پک و همکاران، ۲۰۰۳).

Leave a comment

جلبک قرمز

ردوفیت ها (جلبک های قرمز)
رنگ جلبک قرمز از غالبیت رنگدانه ی پیکواریترین و فیکوسیانین حاصل می شود. این دو رنگدانه، دیگر رنگدانه ها را پوشش می دهند که این رنگدانه های دیگر شامل کلروفیل ll a (بدون کلروفیل b)، بتا-کاروتن، و تعدادی از ژانتوفیل های منحصر به فرد هستند (Bold and Wynne, 1985). دیوارها از سلولز، اگارها و کاراژینان ها ساخته شده اند. چندین جلبک قرمز نیز در این میان به عنوان غذا مصرف می¬شوند، در بین آن ها دولز (Palmaria palmata) و کاراژین موس (Chondrus crispus و Mastocarpus stellatus) را می توان نانم برد. با این حال، “نوری” که در بین ژاپنی¬ها محبوب است تنها محصول دریایی ارزشمند است که توسط حوزه های آبزی پروری با ارزش بیش از ۱ میلیارد دلار افزایش یافته است.
جلبک قرمز Kappaphycus و Betaphycus در حال حاضر مهم ترین منبع کارازینان است که در مواد تشکیل دهنده ی مواد غذایی به خصوص ماست، شیر شکلات و پودینگ ماده استفاده می¬شود. گراسیلاریا، ژلیدیوم، پتروکلادیا و دیگر جلبک¬های قرمز هستند که در تولید آگار اهمیت زیادی دارند. آگار به طور گسترده به عنوان یک محیط رشد برای میکروارکانیسم¬ها و در موارد مربوط به بیوتکنولوژی مورد استفاده قرار می¬گیرد.
در حدود ۸۰۰۰ گونه جلبک قرمز وجود دارد که بیش¬تر آن¬ها در دریا رشد می¬کنند. این جلبک¬ها در نواحی بین زیر و زیرین دریا تا عمق ۴۰ و گاهی اوقات تا عمق ۲۵۰ متر نیز یافت می¬شوند. جلبک قرمز به عنوان مهم¬ترین منبع متابولیت¬های فعال زیست شناختی در مقایسه با سایر گیاهان دارویی محسوب می¬شود.

Leave a comment

قارچ صدفی خوراکی

یکی از قارچ های خوراکی مورد علاقه بسیاری از افراد، قارچ صدفی است. بیش تر آن ها متعلق به جنس پلورتوس استراتوس می باشند. این نوع قارچ، یکی از قارچ های خوراکی لذیذ بوده که در مناطق شمالی، و تقریبا همیشه روی تنه درختانی که مرده اند دیده می شوند. هم چنین این قارچ را می توان روی بسیاری از بسترها کشت داد بنابراین فروش تجاری آن امکان پذیر است. در طبیعت، این گونه قارچ ممکن است دراکثر فصول روی تنه مرده درختان دیده شود اما ماه مارس و نوامبر یعنی بهار و پاییز زمان هایی هستند که بیش تر نمایان می شوند.

گونه های قارچ صدفی پلوروتوس توسط رنگ اسپور، اتصال جیل ها و بسیاری موارد دیگر طبقه بندی و از هم قابل تمایز هستند. آن ها همچنین در طبیعت روی چوب تنه درختانی که افتاده اند نیز رشد می کنند. اسم آویستر از اندام سفید رنگ صدف مانند آن گرفته شده نه از مزه آن. طعم گونههای مختلف قارچ صدفی از خیلی تند تا خیلی ملایم متفاوت است بعضی اوقات طعمی شیرین داشته با بویی شبیه به شیرین بیان. هم چنینی بافت گونه های مختلف از لحاظ نرمی و زبری درجه های مختلفی دارند.هم چنینی این ویژگی بر اثر زمانی که شما آن را می چینید نیز می تواند تغییر کند. . بطوری که در فصول سرد سال بافت آن ها قابل جویدن تر است.

تناقض هایی در رابطه با اینکه قارچ صدفی چه نامیده شوند وجود دارد. پلورتوساوستراتوس در شمال آمریکا در حداقل سه جنس که شامل پلوروتوس استراتوس، پلورتوس پولمناریوس و یک گونه مشابه دیگر هستند و روی تنه درختان پاپولوس رشد می کند که پلوروتوس پاپولینوس نامی ده می شود.پلوروتوس استرائتوس و پلورتوس پولمیناریوس را به سختی می توانید از هم تشخیص بدهید.شکلاندام خوراکی جوان پلوروتوس پولموناریسو در حقیقت کشیده است همانطور که از نام آن می توانید حدس بزنید. و پلوروتوس استراتوس های سفید بیش تر شاخه شاخه و منشعب شده اند.

در واقع می توان گفت بهترین روش تشخیص این دو گونه قارچ صدفی از هم، زمان رویش آن ها می باشد به این ترتیب که پلورتوس استرآتوس در اواخر پاییز و زمستان در اروپا و شمال امریکا روییده در حالی که اندام های خوراکی پلورتوس پولمناریوس از وسط تابستان تا اوایل پاییز روی تنه ها تشکیل می شوند.

علارقم چیزی که در مورد این گونه شنیده و یا خوانده اید، تعدادی از جنس ها وجود دارند که پایه محکمی دارند. یک از جالب ترین گونه قارچ صدفی پلورتوس الانگاتیپس است که به حالت بسیار جالب و متفاوتی به تنه درخت متصل است. هم چنین یک جنس دیگر نیز وجود دارد به نام پلورتوس دراینوس که در قسمت پایه یک حلقه نیز دارد.